SALA GIMNASTYCZNA
Walka aż do samego końca.
Pumy przegrywają czterema. Do końca 35 sekund.
Goście mają piłkę.
Atakujcie! Atakujcie!
Pójdą przy linii!
Do roboty, Ethan!
Chodźcie tu! Już! Chodźcie!
Goście korzystają z ostatniej przerwy na żądanie.
Będą trzymać piłkę, żeby zyskać na czasie.
Musicie atakować. Mocny atak!
Gdy odzyskamy piłkę, robicie zasłonę
dla Ethana albo Jeffa na trójkę, a potem zbiórka.
Atakujcie na całym boisku.
Pumy na trzy. Raz, dwa, trzy!
Pumy!
Dawać, dawać!
Goście zaczynają z boku, zostało 25 sekund.
Ty, bierz go! Bierz go, Ty!
Tak jest!
Jeff! Jeff!
- Za trzy! - Tak jest!
Trzymać! Trzymać!
Kryj go, Ty!
Ethan! Ethan!
Rzucaj! Rzucaj! Rzucaj!
Dobry mecz.
- Super. - Dobry mecz.
- Dobry mecz, trenerze. - Wynik końcowy: Goście 86,
Pumy z Brookshire 83.
Dziękujemy za kibicowanie. Wracajcie bezpiecznie do domu.
DUMNE PUMY REPREZENTACJA CHŁOPCÓW
Tato.
Tak, wiem. Chodź.
Spójrzcie na mnie.
Ja też tego chciałem.
Jestem z was dumny.
A teraz dobre wieści.
Największa nasza przeszkoda to ta drużyna w przyszłym roku.
Czwórka z tej drużyny kończy szkołę, a wy wszyscy tu zostajecie.
Będziemy mocniejsi.
Co znaczy, że w przyszłym roku
wygrywamy wszystko.
CHRZEŚCIJAŃSKA SZKOŁA BROOKSHIRE
Patrz, sędziowie pomylili się osiem razy.
Przecież to kroki!
Pokażesz sędziom to wideo?
Rozważam to.
Ale, myślę, że to i tak nic nie da.
Hej, John? Amy?
Powinniście to zobaczyć.
Idź, ja muszę coś dokończyć na lekcję.
- Zaraz wracam. - Dobrze.
Mamy potwierdzenie, że stalownia Tarsa,
najstarsza fabryka w mieście, zostanie zamknięta
i przeniesie się do innego miejsca w naszym stanie.
Lokalni pracownicy otrzymają możliwość
przeniesienia się do innej lokalizacji.
Ashley Graham z News 3 w centrum przekaże nam
najnowsze doniesienia.
Phil, stoję przed fabryką. Przedstawiciel stalowni twierdzi,
że zmiany zostaną dokonane przed 1 lipca.
W mieście o ludności 24 000, szacuje się,
że nastąpi utrata około 6000 miejsc pracy.
To już po footballu.
Jeszcze nie wiadomo.
Większość rodziców moich graczy pracuje w fabryce.
Zamkną nam fabrykę w Franklin.
Nie będzie miło.
Przenosimy produkcję do Sharpsville i Fairview,
ale damy pracownikom opcję
zatrudnienia w którejś z tych lokalizacji.
Miejscowe firmy zostały poinformowane
i przygotowują się do zmian.
5 MIESIĘCY PÓŹNIEJ
NA SPRZEDAŻ
- Mam cię. - Niżej na nogach, uważaj!
Tak jest, tak jest.
Hurra!
Idę sam, sam.
- Cofaj się. - Obrona.
Mam go, mam.
- Dawaj. - Tak jest!
Tak jest, tak trzymać.
- No, rzucaj! - Brawo!
- Do trzech wygranych. - Że co?
- Do trzech! - Żadnych trzech.
Śmieszny jesteś! Ciągle narzekasz.
Wszyscy narzekacie.
Gdzie moje słuchawki?
Widzieliście moje słuchawki? Były tutaj.
Nie ma mowy!
Ty tam, stój!
Oddawaj albo po tobie!
- Widzieliście ją? - Nie.
Słyszycie?
- Pewnie wbiegła do mieszkania. - Co to za jedna?
Nie wiem.
Gdzie byłaś, skarbie?
Myślałam, że kończysz o 16.00.
Poszłam przez park Webb.
Park Webb? Dlaczego?
Skąd się to wzięło?
Znalazłam to w kieszeni twoich dżinsów.
Znalazłam.
Hanno Scott, tylko nie kłam.
Przecież ci taki kupiłam.
Brookshire daje ci szansę.
Oby cię stąd też nie wyrzucili.
Oddaj to.
Spóźnię się do pracy. Jedzenie masz na kuchence.
Wrócę o 22.00.
Hanno, koniecznie to oddaj.
Tak, babciu.
WSPOMNIENIA NA CAŁE ŻYCIE
Ostrożnie, są gorące.
- Will, umyłeś ręce? - Tak jest.
Słyszałeś, tato? Trener Wright przenosi się do Fairview.
Z 32 graczy zostało mu 13, to co ma robić?
Czyli nie będziemy mieli footballu?
Umyj ręce, nim usiądziesz.
Większość z nich gra w nożną albo baseball.
A więc będzie ok.
Mogą biegać na przełaj. Gary by się ucieszył.
Jasne.
- A co z naszą drużyną? - Jesteśmy w dobrej kondycji.
Mamy twojego brata. Jest Ty i bliźniaki. Mamy najlepszych graczy.
- Jak w pracy? - W porządku.
Przyjechały dwie grupy, ale żadna sobie nie poradziła.
Za trudne zadanie.
Wiesz, ilu będzie uczniów?
Około 240. W zeszłym roku było 550.
Przestań, bo to takie smutne.
Będzie dobrze, o ile nie odejdzie więcej.
Gary odchodzi.
Dlaczego odchodzi?
Dostał pracę w Teksasie.
Brakuje mi trzech trenerów i dwóch nauczycieli,
a szkoła zaczyna się za tydzień.
Footballu nie da się uratować,
ale może biegi przełajowe tak.
No to kto?
- Nie. - Wierzę, że dasz radę.
Olivia, nie znam się na tym. Nawet nie lubię biegać.
Amy kupiła mi bieżnię trzy lata temu. Nigdy jej nie użyłem.
Nie chcę likwidować kolejnego programu.
Jesteś jedyną opcją.
Przecież to nawet nie sport.
To nie fair. Daj spokój.
Twoi koszykarze nigdy nie wymiotują po meczach.
Bo nikt tego nie chce. Ani robić, ani widzieć.
No i to koliduje z koszykówką.
Nie całkiem.
John, słyszałam, jak motywujesz swoich graczy,
by walczyli z presją i dali z siebie wszystko.
Teraz oczekujemy tego od zespołu nauczycieli.
Witam. Przyszliście na testy?
- Na testy? - Do przełaju.
Nie, proszę pana. Tak sobie gadamy.
- Nikt nie chce się spróbować? - Nie, nikt.
- Ty na bieg przełajowy? - Tak, proszę pana.
Czy jest ktoś jeszcze?
Nie, proszę pana.
- Jak się nazywasz? - Hanna Scott.
Witaj, Hanna. Jestem trenerem.
To jest formularz?
Dobra, druga klasa.
Biegałaś przedtem w szkole średniej Franklin.
Tak, proszę pana.
Urodziłaś się w walentynki.
Przepraszam, czy to...?
To na astmę.
- Masz astmę? - Tak, proszę pana.
Dobra.
Olivia.
- Nie ma żadnych przełajów. - Jak mam to rozumieć?
Przyszła jedna dziewczyna. Z astmą.
- Mówisz o Hannie Scott. - Tak.
Chce biegać?
Tak, ale nie możemy na to pozwolić. Jak ma biegać?
Jej babcia przedstawiła zaświadczenie lekarskie.
Biegała w szkole Franklin. Tyle że musi mieć inhalator.
I tak nie mamy drużyny, więc co z tego?
Jeden biegacz może zdobyć medal. Nie trzeba drużyny.
No tak, ale po co trenować jedną biegaczkę?
Bo to ważne.
John, jesteś dobrym trenerem i wychowawcą.
Chce spróbować, to jej pozwól.
Zgoda.
Pokaż, na co cię stać. No, dawaj.
Myślisz, że ci pozwolę?
Nie pozwól się odpychać. Idź na kosz.
Dobra. A to coś nowego.
Hej! To masz.
Może obaj będą grać w college'u.
- Cześć. - Hej.
Ethan to dobry starszy brat.
Jasne, że tak. Jak tam testy?
Zebrałem wszystkich
i powiedziałem jej: „Dzięki za przyjście”.
- Nie. - Tak.
- Jedna osoba? - Hanna Scott. Druga klasa.
- Ma astmę. - Hanna Scott?
Tak. Mam ją na chemii.
Olivia chce, żebym ją trenował.
Wiesz co? Chyba przyjechał Neil Hatcher.
O co chodziło?
Bliźniaki odchodzą do Sharpsville.
Co się dzieje z drużyną?
To miał być nasz rok.
Dobra, Hanno.
Żeby zdobyć medal w tej lidze, musisz pobiec poniżej 22 minut.
Na szczeblu stanu poniżej 21 minut, a mistrzynią jest
niejaka Gina Mimms.
Biega pięć kilometrów regularnie poniżej 20 minut.
Jest w ostatniej klasie.
- Mierzyli ci ostatnio czas? - Nie, proszę pana.
No to może od tego zaczniemy.
- Znasz trasę? - Tak, proszę pana.
Rozciągnij się, a ja wezmę wózek golfowy.
- Masz inhalator? - Tak.
- Mogę pobiec? - To pięć kilometrów.
- Skończ pracę domową. - Proszę? Zrobię później.
Nie będzie biec sama.
Dobra, zgoda.
Zmierzę wam czas.
Hanna, założę się, że przebiegniesz w 24 minuty.
Dwadzieścia cztery? Ja dam radę w 24.
- Wątpię. - Daj spokój.
Dobra, Hanna!
Dalej, biegnij!
Dawaj, już prawie finisz.
Świetnie, dobra robota.
Dwadzieścia trzy i piętnaście. Nieźle.
Pochodź trochę, zanim siądziesz, co?
Pięknie, Will!
Ale dajesz!
Świetnie, bardzo dobrze.
Dwadzieścia cztery dziesięć. Niesamowite, Will.
To straszne. Kto by chciał to robić?
Dam wam wody, co?
Ten sport ma problem. Nie ma piłki.
Ani przyłożeń, ani goli czy coś.
Tu chodzi o wytrzymałość, skarbie.
Wreszcie.
Już miałam wziąć wózek golfowy.
Wygląda, jakby umierał.
Nie umieraj. Nie umieraj.
- Rany, tato. Dałeś radę. - Super.
Gdyby miał piłkę, to by było przyłożenie.
Nic ci nie jest?
To straszne. Po co ludzie to robią?
Też tak mówiłem.
Powinieneś trochę pochodzić.
Nie! Zostawcie mnie! Chyba umieram.
- Wezwać karetkę? - Jaki miałem czas?
- Trzydzieści dwie minuty i dwie sekundy. - Co? Nie poniżej trzydziestki?
I tak dobrze, że ukończyłeś.
Daj spokój!
Hanna? Podwieźć cię do domu?
To półtora kilometra. Przejdę się.
Nie, nie, zawieziemy cię.
Chcielibyśmy poznać rodziców.
Jestem tylko ja i babcia. Rodzice nie żyją.
Przykro mi, nie wiedziałam.
Chętnie cię podwieziemy.
Zadzwonię do babci i ją powiadomię.
Nie trzeba. Dziękuję. Wolałabym się przejść.
W porządku.
Czy ja tu nie miałem zegarka? Zostawiłem go w domu?
Poszło jej lepiej, niż się spodziewałam.
Tak.
Wiedziałeś, że jej rodzice nie żyją?
Ethan na pewno dałby radę, gdyby zechciał.
Na pewno. Wiesz, John, ja...
Nie rozumiem, dlaczego nie chce biegać.
To twój syn i jest tak wysportowany.
Na pewno by mu dobrze poszło.
No i wtedy... Bylibyśmy tam wszyscy razem.
Wiesz, pogadam z nim.
No i bardzo dobrze.
- Teraz. - Zgoda.
- Tak. - Tak.
Hej,
czy mógłbyś coś przemyśleć?
Co takiego?
Wiem, że nie lubisz przełajów,
ale mają swoje zalety.
- Tato... - Wysłuchaj mnie.
Nie będę nalegał.
Bieganie pomoże ci być w formie.
Drużyna biega za karę.
Prawda, ale bieganie dyscyplinuje.
Poza tym reprezentowałbyś szkołę.
I byłbyś w tym dobry.
Zawsze ćwiczyłeś ze mną koszykówkę, prawda?
Tak.
Mimo, że nie bardzo to lubiłem...
Więc, jeśli będziesz biegał ze mną...
To się zgadzam.
Nie będzie biegał.
Och, John. Dlaczego?
Wiesz, w porządku.
Nie chce, więc musimy to zrozumieć.
Dobra, ja z nim pogadam.
Nie, nie. Wiesz co? Może...
Dajmy mu trochę swobody, co?
Kochamy go, i nie wspominajmy już o tym.
Naprawdę?
Dobrze.
Tu Mark.
Witam, pastorze.
Hej.
Zapomniałam, że obiecałam mu, że pójdziesz na odwiedziny
do szpitala.
Tak, będę za godzinę.
- Dzięki, że się zgodziłeś. - W holu.
- No to do zobaczenia. - Do zobaczenia.
Przepraszam, zapomniałam ci powiedzieć.
- Wezmę prysznic. - Jasne.
Dobry z ciebie człowiek, Johnie Harrisonie.
Jasne.
- Ben to jeden z naszych założycieli. - Nie wiedziałem.
Jesteśmy.
Możemy odwiedzić pana Hutchinsa?
Są tam członkowie jego rodziny.
Może po kolei? Sala jest pełna ludzi.
Dobrze, proszę bardzo.
Daj mi kilka minut. Potem ty wejdziesz.
- Tu zaczekam. - Dobrze.
Dziękuję panom.
- Bardzo przepraszam. - Kto tam?
Odwiedzam członka naszego kościoła tu obok.
Jesteś pastorem?
Nie, odwiedzam z pastorem kogoś z kościoła.
Skoro czekasz, to może mnie odwiedzisz?
Jasne.
Nazywam się John Harrison.
A ja Thomas Hill.
- Miło poznać. - I wzajemnie, Thomas.
- Długo tu jesteś? - Jakieś trzy tygodnie.
Próbuję nie pozwolić cukrzycy na zbytnią chciwość.
Odebrała mi wzrok parę lat temu. Teraz chce nóg i nerek.
Przykro mi.
Masz tu rodzinę?
Jestem tu sam.
Ale wychowałem się w Franklin.
Przywieźli mnie tu z Fairview.
Robią mi dializy.
Chyba jako jedyny przyjechałeś tu z Fairview.
Wszyscy stąd jadą w tamtą stronę.
Też o tym słyszałem.
Powiedz mi coś o sobie, John.
Jestem trenerem koszykówki w Brookshire.
Taką mam nadzieję.
Nie brzmisz zbyt pewnie.
Wielu rzeczy nie jestem teraz pewien.
Uczę też historii i dali mi program biegów przełajowych.
Przełaje.
To był mój sport.
- Serio? - Tak.
Kiedyś miałem trzecie miejsce w stanie.
Naprawdę?
Może dasz mi parę rad, bo nie bardzo wiem, co robię.
Jak się trenuje, żeby pod koniec biegu przyśpieszyć?
Taki sprint...
Przepraszam, że przeszkadzam.
Już prawie koniec odwiedzin.
Tak? Rozumiem.
Pójdę odwiedzić twojego sąsiada.
Jasne. Hej, John?
Z nikim nie mogę pogadać o przełajach.
Wpadnij, jeśli zechcesz.
Miło cię było poznać, Thomas. Pomodlę się za ciebie.
Trzymam cię za słowo.
Idźcie do klasy.
Drogie panie, czas.
Masz teraz okienko?
- Tak. - Super.
Pomóż mi ocenić monologi dramatyczne.
Monologi? Mam prace z historii.
Historia już się wydarzyła, a ja potrzebuję trzech jurorów.
Chodź ze mną.
Historia już się wydarzyła.
To sztuka, kochani.
To moment dramatyczny, rozumiecie?
Obyście byli gotowi.
Zaczynamy.
Nie, nie, ja siedzę w środku. To moje miejsce.
Jasne.
- Jest trzeci juror? - Tak.
- Oto ona. - Przepraszam za spóźnienie,
ale musiałyśmy włożyć do lodówki sałatkę ziemniaczaną.
- Cześć, John. - Witaj, Bonnie.
Dzięki że przyszłaś.
- Co mam robić? - To co ja.
Dobra.
Wesley Ford.
Jesteś pierwszy.
O śpiewaj, serce moje, z pożądania...
Gdy pasja mnie napawa mrowiem
Moja miła, rozpal żar mej miłości
Pierwszej nocy, gdy wzywasz mojego imienia.
I to tyle.
Dobrze.
Bonnie...
Co sądzisz?
- Mnie się podobało. - A ty, John?
Nie, nie podoba się, Wesley.
Nie przekonujesz nas. Trója minus.
Jedziemy dalej.
Mindy Smith.
Panie trenerze, można?
Cześć, Ken. Jak leci?
Dobrze, dzięki.
Ty.
Witam, trenerze.
Chcieliśmy powiedzieć, że Ty przenosi się do Cornerstone.
Ma tam szansę dostać stypendium,
a tu straciliśmy już tylu graczy, że...
Rozumiem.
Jest pan świetnym trenerem i to nie pana wina.
Ale musimy myśleć o jego przyszłości.
Jesteś dobry, Ty. Będę cię oglądał w telewizji.
Dzięki, trenerze.
Miło było grać dla pana.
Bardzo dziękuję.
- No tak. - Powodzenia.
SEZON KOSZYKÓWKI
DWAJ GOŚCIE I CIĘŻARÓWA „Przeprowadzki”
Jak tam?
- Will. Do domu, za 10 minut. - Tak jest.
Ethan, twoja kolej na sprzątanie kuchni.
Tato, był u ciebie dziś Ty?
Tak.
No tak.
Co?
List od rady szkolnej. Pensja w dół o dziesięć procent.
To cię dziwi?
Wcale.
Hej, John? Jedzenie stygnie.
Dlaczego teraz to robisz?
Przeszkadza ci to?
Tak.
Dlaczego teraz?
Te cegły leżą tu od miesięcy.
I od miesięcy czekają na czyszczenie.
Musisz robić to teraz?
Mam coś innego do zrobienia?
Tak.
Bardziej ja.
Mam prace do oceny, muszę zrobić pranie,
a Willowi trzeba pomóc w zadaniu domowym.
To może poczekać, czy dalej chcesz się dąsać?
- Że co? - Dobra, John.
Ja wszystko rozumiem.
Jesteś trenerem koszykówki bez drużyny.
Teraz musisz trenować przełaje.
- Ale to nie koniec świata. - To takie proste?
Miło, że to dla ciebie jasne.
Ale chyba zapomniałaś o obniżce pensji, braku stypendium dla naszego syna
i żadnej szansy na wygraną z zawodniczką z astmą.
Mam bezsensowną pracę,
- ale cieszę się, że ty mnie rozumiesz. - Przestań!
Nikt tego nie chce, ale tak właśnie mamy.
Próbujesz mi pomóc? Jakoś bezskutecznie!
Mamo?
W porządku?
Koleś...
Ty i Ethan musicie posprzątać kuchnię. Dobrze?
- Tak jest. - Dobrze.
No więc...
Czasem miewam taki problem
i widzę coś u swojego męża, czego nie lubię,
więc usiłuję go naprawić.
Ale nie bardzo mi wychodzi.
I może nie powinnam tego robić,
bo on się na mnie wkurza.
Chodzi o to, że...
Ja go bardzo kocham.
Jest bardzo dobrym mężem.
I wspaniałym tatą.
Za rzadko mu to mówię.
Kiedy jest w dołku i kiedy cierpi, to ja...
Próbuję mu pomóc, ale...
Ale to wcale nie takie proste.
Wiesz?
To może... Może powinnam...
Powiedzieć mu...
i przypomnieć...
że go kocham...
I że się za niego modlę...
I że jestem przy nim.
Bo jestem.
Mogę tak zrobić?
Kocham cię.
Ja też cię kocham.
Kocham cię, Johnie Harrisonie.
Przepraszam, że byłem okropny.
Przepraszam.
Wybacz mi, proszę.
Hej, podejdź tu.
Będzie dobrze.
Hej, Hanna. Mogę się przysiąść?
Jasne.
Podobno jutro masz pierwszy bieg przełajowy.
Cieszysz się?
Trochę. Nie mamy drużyny.
Tym bardziej cię podziwiam.
Reprezentujesz naszą szkołę.
Cieszy cię bieganie?
Tylko w tym jestem dobra.
Dzień dobry.
- Witam, pani Scott. - Dzień dobry.
- Dzięki, że ją podwozicie. - Proszę.
- Przywieziemy ją przed 15.00. - Zgoda. Uważaj na siebie.
Hej, Hanna.
John Harrison.
Hej, Mitch. Jak się masz?
- Trenujesz przełaje? - Próbuję.
Chyba nie chcesz mnie pokonać w innym sporcie, co?
Gdzie twoja drużyna?
Ona jest tam.
Zbliża się sezon koszykówki.
Tak.
Zawodniczki, na start.
Szybka jest.
To Gina Mimms. Mistrzyni stanu z zeszłego roku.
FINISZ
Tak jest! To ona! Dawaj, Hanna!
Naprzód, Hanna!
- Zajęła 34 miejsce. - Nieźle jak na pierwszy bieg, co?
Ale świetnie też nie.
Jaki masz plan, trenerze?
- Thomas? - Tak?
To ja, John Harrison.
Trener koszykówki, może tak, a może nie.
Wygląda na to, że może nie.
- Masz czas na odwiedziny? - Niech sprawdzę swój kalendarz.
Chyba jakoś cię wcisnę.
Trening interwałowy jest dobry.
Minutę szybko, a potem minutę wolno.
Później robisz dwie minuty szybko i jedną wolno.
Trzy szybko...
Wiadomo.
Dobry pomysł.
Nie ma co gadać, że dobre odżywianie
i porządny sen to rzeczy kluczowe dla drużyny.
Mam tylko jedną biegaczkę. Z astmą.
Muszę wymyślić...
Zaraz. Chwileczkę.
Straciłeś drużynę kosza,
zmieniłeś sport i dalej nie masz drużyny?
Nawet mnie to zasmuca.
To rozumiesz moją frustrację?
Rzeczywiście, rozumiem.
W tym roku miałem zawodników i dobry harmonogram.
To miał być nasz rok.
Przepraszam. Nie chcę ci głowy zawracać.
John...
Gdybym spytał...
kim jesteś,
co byś najpierw powiedział?
Jestem trenerem kosza.
A jak ci to zabiorą?
Jestem nauczycielem historii.
Dobra.
Odbierzmy i to. Kim jesteś?
Mężem i ojcem.
Broń Bóg, by to się zmieniło.
Ale gdyby,
kim jesteś?
- Nie rozumiem tej zabawy. - To nie zabawa. Kim jesteś?
Białym Amerykaninem.
To oczywiste.
Jeszcze coś?
Jestem chrześcijaninem.
A co to znaczy?
To znaczy „naśladowcą Chrystusa”.
Czy to ważne?
Bardzo ważne.
Ciekawe...
Nie było wysoko na liście.
Jedną chwilę.
- Mogłem to wymienić na początku. - Ale nie zrobiłeś tego.
Posłuchaj, John,
twoja tożsamość to zawsze to, co jest w twoim sercu.
Nie wygląda na to, że Bóg ma pierwsze miejsce.
Że niby nie jestem dobrym chrześcijaninem?
Pozwól mi na szczerość.
Ostatnio powiedziałeś,
że będziesz się za mnie modlił.
Zrobiłeś to?
- Nie. - Nie.
Jak na kogoś, kto zna Pana,
zachowujesz się jak ktoś, kto Go nie zna.
Dlatego zastanawiam się.
Co tak naprawdę ciebie określa?
Gdy straciłeś drużynę,
to cię nie tylko zawiodło, ale zniszczyło.
Coś...
czy ktoś...
musi być w sercu na pierwszym miejscu.
Gdy odnajdziesz swoją tożsamość
w Tym, który Cię stworzył
zmieni ci się perspektywa.
Wiesz, że możesz grać bez stypendium.
To nie opłaci college'u.
To sobie zarób.
Dostaje się stypendium już grając w drużynie.
Albo dzięki stopniom.
A jeśli się nie uda?
Pomogę, ile tylko się da.
Może będziesz musiał pracować jak większość ludzi.
Nawet jak nie zagrasz w college'u...
I tak będę cię kochał i będę z ciebie dumny.
Ale żeby utrzeć ci nosa, zaraz cię pokonam jeden na jeden.
Podaj.
- Daj spokój. Nie dasz rady. - Dawaj piłkę. Przegrasz.
Nie wygrasz ze mną.
Pozwalasz mi na to?
- Dobra. Walczmy! - Nie! Trafiłem, moja piłka. Dawaj.
- Trafiłem, moja piłka. - Żartujesz?
- Dawaj, młody. - Zobaczymy.
- Faul. Faul. Faul. - Faul? Nie. Wcale nie.
- Faul! - Chyba żartujesz.
- Mam rozwiązanie. - Jakie?
Mam plan naprawy przełajów.
- Nazywa się „Plan Naprawy Przełajów”. - Piękna nazwa.
Wyobraź sobie, że każdy biegacz drybluje piłkę.
- Przez pięć kilometrów? - Tak.
Przed linią finiszu muszą zrobić wsad
na koszu wysokości dwa i pół metra,
chyba że wcześniej ich zablokują.
- A więc jest blokowanie? - Pewnie.
Jak odbierzesz piłkę, masz podwójne punkty.
Kapuję.
A jeśli ich zablokuję pod koszem,
zabiorę piłkę
i zrobię podwójny wsad?
I co powiedziałeś?
Że mi się podoba, ale w tym roku nie mogę dokonać zmian.
Nazywa to „Blok Piłki na Maksa”.
Od czasu do czasu zmieniają przepisy.
Kilka szkół chce pozwolić na słuchawki douszne dla biegaczy.
- W czasie biegu? - Tak. Nie zgodzą się.
Zacząłem stosować twoje porady.
- Teraz biega interwałowo. - Dobrze.
Powinna być lepsza.
Chcę ci też podziękować za to, co powiedziałeś.
Jestem większym hipokrytą, niż sądziłem.
John...
Ja na pewno też.
Trzy lata temu...
Bóg musiał zezwolić, bym utracił wzrok, żebym zaczął znów widzieć.
Gdy byłem znacznie młodszy,
zająłem się sportem.
Potem pracą, przyjaciółmi...
Wreszcie...
kobietami i narkotykami.
Zraniłem wielu ludzi, John.
Kiedy to wszystko mnie dopadło...
Zwróciłem się do Boga.
Chory i rozbity.
Teraz mam tylko Jego.
Jest dla mnie wszystkim.
Mówiłeś, że tu dorastałeś.
Tak.
Opuściłem Franklin 15 lat temu,
uciekając od zobowiązań.
Miałem dziecko ze swoją dziewczyną.
Potem wdaliśmy się w metamfetaminę, która zabrała jej życie.
Zostawiłem dziecko z babcią...
I uciekłem.
Po prostu uciekłem.
Chłopiec czy dziewczynka?
Mała dziewczynka.
Urodziła się w walentynki.
John, jesteś pewien?
Mówiła, że jej ojciec nie żyje.
Może tak jej powiedziano.
Myślisz, że to on?
A Barbara specjalnie jej tak powiedziała?
Właśnie się nad tym zastanawiam.
Jeśli doprowadził do śmierci jej córki
i porzucił Hannę,
nie chciała mieć z nim nic wspólnego.
Z pewnością masz rację.
Skąd wiesz?
Bo znałam jej córkę.
Znałaś matkę Hanny?
Byłyśmy przyjaciółkami.
Kiedy zjawił się ten czarujący starszy mężczyzna,
ostrzegałyśmy ją.
Nie posłuchała.
Potem szybko zaszła w ciążę
i urwała z nami wszelki kontakt.
Po urodzeniu dziecka została narkomanką.
O jej śmierci dowiedziałam się
dopiero po pogrzebie.
Pojechałam do Barbary,
ale widziałam tylko zgorzknienie.
Spróbowałam znowu w tym roku, ale dalej jest tak samo.
Ciekawe, jak Hanna się tu dostała.
Ty za nią płacisz.
Thomas Hill to nie ten sam człowiek. Jest bardzo chory.
Jeśli mają się spotkać,
to raczej jak najszybciej.
Być może Barbara nie mówi Hannie całej prawdy,
ale jest jej opiekunem prawnym.
Jak możemy to obejść?
Formalnie, jako dyrektorka tej szkoły,
nie mogę wam radzić, jak to zrobić bez zgody Barbary.
Powiem jednak, że jeśli ją powiadomicie,
Hanna nigdy nie pozna ojca.
Gdybyś to była ty...
Chciałabyś poznać swego tatę?
Tak.
Musimy się pomodlić.
Thomas?
John.
Jak się masz?
Wpuść mnie, trenerze.
Mam dość siedzenia na ławce.
Muszę ci wpierw przedstawić podporę zespołu.
- Mój numer jeden, Amy. - Wielkie nieba.
Szczerze mówię, że tego nie widziałem nawet w snach.
Cześć, Thomas. Miło cię poznać.
To dla mnie zaszczyt.
Trener przyprowadził żonę.
- Coś się święci. - Rzeczywiście się święci.
Chcemy z tobą o czymś porozmawiać.
No to śmiało.
Wiesz, że trenuję jedną biegaczkę.
Tak.
Ona ma 15 lat.
Mieszka ze swoją babcią.
Urodziła się w walentynki.
Nazywa się Hanna Scott.
W porządku?
Twoja biegaczka...
to moja córka?
Opowiedz mi o niej.
Jest piękna.
Wyciszona.
Obowiązkowa.
Wysportowana.
Czy chciałbyś się z nią spotkać?
Czy ona wie o mnie?
Nie, nic jej jeszcze nie mówiliśmy.
Nawet nie wiemy, jak zareaguje,
ale najpierw chcieliśmy pomówić z tobą.
Rozmawiałem z nią w myślach tysiące razy.
Tak chciałem z nią porozmawiać.
Ale jaka córka chciałaby takiego ojca?
Thomas, ona potrzebuje ojca.
Masz jej tyle do zaoferowania.
- Będzie zawiedziona. - Nie. Nieprawda.
Thomas, chciałbyś się o to pomodlić?
Gdyby ona zechciała się spotkać...
też byś chciał?
Tak.
Za to się pomodlimy.
Robisz interwały od jakiegoś czasu.
Zejdziesz poniżej 21 minut?
Na pewno zejdę.
- Co tu robisz? - Zamknęli firmę.
Roger powiedział, że przenosi Race to Escape do Fairview.
- A więc z kim się ścigam? - Chcesz biegać?
Zobaczymy, czy Hanna mnie dogoni.
Chcę to zobaczyć.
Dawno nie biegałeś. Dasz radę pięć kilometrów?
Przestań.
To twój syn.
W porządku?
Nie.
To strasznie trudne.
Mówiłeś, że to nie sport.
Myliłem się.
Mama, Will i Hanna czekali, aż skończysz,
ale się znudzili i poszli do domu.
Musisz mnie podwieźć.
Jak ty poprowadzisz.
Dobrze.
Jestem zmęczony.
Hanna Scott!
Dasz radę!
Dawaj, Hanna!
- Dasz radę! - Pokaż im!
- Wiedziałaś, że przyjdzie Ethan? - Skąd.
Teraz to mój syn.
Niech ci będzie.
Biegacze, na miejsca!
- Dawaj, Hanna! - Hanna, dasz radę!
Dobrze biegnie. Jest dziesiąta.
Walcz, Hanna!
Dawaj, Hanna. Dasz radę! Dawaj, Hanna.
- Teraz finisz. - Szybciej!
Chodźmy do niej.
Hanna.
Świetnie. Niesamowicie.
Dobra robota. Potrzebowałaś inhalatora?
Nie. Która przybiegłam?
Jedenasta.
Tylko nie bądź zła. To twój najlepszy bieg.
Zgadza się.
Nie ma się czego wstydzić. Było fantastycznie.
Chciałam być w pierwszej dziesiątce.
- I na pewno tak się stanie. - Tak.
- Masz tu grupę kibiców. - Hanna! Niesamowite!
Przebiegłaś w najlepszym czasie.
Hanna, czy wiesz przed biegiem, że możesz mieć atak?
Czasami.
Dzisiaj było dobrze.
Dobrze biegasz, Hanna.
Ethan odbierze Willa, czyli mamy czas.
Chcę ci zadać pytanie. Ale pomyśl nad odpowiedzią, dobrze?
Kim jest Hanna Scott?
Nie wiem.
Wierzysz, że Bóg cię kocha?
Tak.
Bardziej, niż sądzisz.
Czemu zabrał mi rodziców?
Czasem łatwo obwiniać Boga
za decyzje, które podejmujemy my albo inni ludzie.
Co wiesz o swoim tacie?
Był biegaczem.
Wpadł w narkotyki i to go zabiło.
Babcia tak powiedziała?
Wiesz, jak się nazywał?
Thomas Hill.
Hanna, niedawno byłem w szpitalu
i spotkałem tam pewnego człowieka.
Nie jest w dobrym stanie.
Cukrzyca zabrała mu już wzrok.
Trochę się poznaliśmy.
Lata temu biegał...
i wpadł w narkomanię.
Miał córkę,
którą zostawił
jako małą dziewczynkę po wyjeździe z miasta 15 lat temu.
Nazywa się Thomas Hill.
Co?
Dla twojego dobra powiedziano ci, że ojciec nie żyje.
Nie chcę ukrywać tego przed twoją babcią,
ale nie wiem, ile zostało mu czasu.
Mój ojciec żyje?
Chce się spotkać, ale tylko jeśli ty też chcesz.
Hanno, nie musisz robić niczego, co ci nie pasuje.
Dlaczego odszedł?
Bardzo tego żałuje.
Żałuje całym sercem.
- Hanna? - Tu jestem.
Cześć, dziewczynko. Jak poszedł bieg?
Byłam jedenasta.
No to się poprawiasz.
Szkoda, że nie mogłam być. Cały czas w pracy myślałam o tobie.
Widziałaś, jak biegał ojciec?
Raz, w miejskim wyścigu. Miał ponad trzydziestkę.
Jak on umarł?
Już ci to mówiłam.
Dopadły go narkotyki. Ale już nie myśl o tym.
Zajmij się swoim życiem.
On by tego chciał.
Jadłaś coś? Mogę nam coś zrobić na szybko.
Umieram z głodu.
Jasne.
Za kilka minut cię zawołam, co?
Dobrze. Mocny finisz. Tak jest. Super.
Bardzo dobrze.
Dwadzieścia i czterdzieści pięć.
Hanna, jesteś coraz szybsza.
- Jak twoje oddychanie? - Dobrze.
Dam ci wody.
Chcę iść.
Chcę się z nim spotkać.
A co z babcią?
Powiedziała, że on nie żyje.
Subtitles by sub.Trader subscene.com
Jest tutaj.
Wejdę tam pierwszy na chwilę, co?
Zgoda.
Hanno, w porządku?
Tak, tak.
Może potrzebujesz czasu? Nie musimy tego robić teraz.
Chcę tego.
- Nic mi nie jest. - Dobra.
W porządku. Gotowe?
- Tak. - Dobra.
Thomas, no to jesteśmy.
- Znasz już Amy. - Witaj, Amy.
Cześć, Thomas. Miło cię znów widzieć.
Chciałem się lepiej ubrać, ale nie wiedziałem, co do czego pasuje.
Wyglądasz dobrze.
Jest tu też Hanna.
Witaj, Hanna.
Witaj.
Trener mówi, że jesteś jego biegaczką numer jeden.
Pewnie tak.
- Jest coraz lepsza. - I dobrze.
Oby tak było.
Thomas, podobno miałeś trzecie miejsce w całym stanie.
Tak, kiedyś tak było.
Hanna,
jaki jest twój trener?
Dobrze mu idzie.
Tylko dobrze?
Przepraszam.
Muszę mu zrobić badania.
Witaj, Rose.
- Cześć. - Przyłączysz się do nas?
Chciałabym, ale może następnym razem.
- Jak się dziś czujesz? - Dobrze.
- Muszę już iść. - Zgoda.
Jak dobrze, to moja sprawka.
- Pójdę za nią. - Jasne.
No dobrze. Może wyjdziemy trochę na zewnątrz.
Hanna? Hanna.
Wszystko dobrze?
Posłuchaj, siądźmy sobie w samochodzie, co?
John wyjdzie za kilka minut.
- Dobrze. - No to chodźmy.
Hanna, chcesz, żebyśmy zostali z tobą do powrotu babci?
Nie trzeba. Ja tylko...
Muszę to sobie przemyśleć.
Znasz nasz numer telefonu.
Jak będzie ci czegoś trzeba, dzwoń.
Dziękuję.
Powiedz, że postąpiliśmy właściwie.
Jak się masz?
Nie chce mi się biegać.
To może sobie dziś darujemy.
Przykro mi, że wizyta w szpitalu tak cię zabolała.
Wiem, że to było trudne.
Chcę go znów zobaczyć.
Na pewno?
Ale tym razem...
Chciałabym z nim sama pogadać.
Oczywiście.
Nie powiedziałam mu tego, co chciałam.
Ani on tobie.
Dziękuję...
że wróciłaś.
Bałem się, że powiedziałem coś złego.
Nie.
Nie powiedziałeś.
Na pewno masz wiele pytań.
Śmiało mów wszystko...
I o wszystko pytaj.
Obiecuję ci szczerość.
Co się stało?
Wiesz,
ludzie czasami myślą, że są dobrymi ludźmi.
Ja też tak sądziłem o sobie.
Ale się myliłem, Hanna.
Całe życie byłem egoistą.
Dbałem tylko o siebie.
Zraniłem wielu ludzi.
Twoją matkę.
Twoją babcię.
Ciebie.
I wiele innych osób.
Odszedłem, bo byłem głupcem.
Nikogo nie słuchałem.
A szczególnie Boga.
Uciekłem od wszystkiego, co ważne.
Ponieważ Bóg mnie kocha...
Pozwolił mi na upadek.
Potrzebowałem tego upadku.
W końcu zwróciłem na Niego uwagę.
I oddałem Mu serce...
bo tylko tyle mi zostało.
Przepraszam, Hanno.
Przepraszam, że mnie nie było.
Gdybym mógł to odwrócić...
Wiem, że na to nie zasługuję,
ale modlę się,
byś kiedyś mi wybaczyła.
To trudne.
Rozumiem.
Idziemy. Lekcje za dwie minuty.
Dennis, nie spóźniamy się. Szybsze tempo.
John! Potrzebuję cię jutro na testy z monologów.
Troy, wcale nie.
Naprawdę. To ważne. Będziesz jurorem.
I mam dla ciebie rolę. Bez żadnych przesłuchań.
- Nie ma mowy. - Już ci ją przyznałem.
- Spodoba ci się. Detale później. - Nie trzeba.
Hej, Hanna.
Ile biegasz na treningach?
Pięć kilometrów. Czasami osiem.
Będą Harrisonowie?
Nie, proszę pani. Mają korepetycje. Ale ja i tak pobiegnę.
Wiem, że ostatnio dużo się wydarzyło.
Jak sobie z tym radzisz?
Poznałam tatę.
Duża sprawa.
Jak poszło?
Przeprosił, że odszedł.
Jak się z tym czujesz?
Zastanawiam się.
Dlaczego mnie nie chciał.
Wierzysz, że żałuje?
Chyba tak.
Wiesz, że masz innego ojca,
który zawsze cię kocha.
Chodzi o Boga?
Właśnie tak.
On wcale nie jest jak twój ojciec.
To ojciec doskonały,
który chce, byś Go poznała.
Jak można poznać Boga?
Bóg wiele zrobił, by okazać ci swą miłość.
Słyszałaś na lekcji, że Jezus umarł na krzyżu.
A rozumiesz, po co?
Nie. Nie całkiem.
Stworzył cię, byś Go poznała...
i Go wielbiła.
Odrzucamy Go, gdy czynimy zło.
Kiedy grzeszymy, odwracamy się od Niego.
Posłał więc Syna swego,
by zapłacił cenę, żeby cię odzyskać.
Bardzo bolesną cenę.
A potem powstał z martwych
i otworzył nam drogę pojednania z Bogiem...
O ile mu zaufasz
i uwierzysz.
To wiara.
Ale On cię do niczego nie zmusza.
Daje ci to w darze, bo cię kocha.
Wszyscy grzeszymy, Hanna.
Kłamiemy, kradniemy czy nienawidzimy...
Ale gdy oddamy serce Jezusowi,
on je oczyści.
Zadba o nie zdecydowanie lepiej niż my sami.
O ile Mu zaufamy.
Czy coś takiego chciałabyś zrobić?
Tak, ale...
Nie umiem się modlić.
A mogę ci w tym pomóc?
Panie Jezu...
Zgrzeszyłam.
Potrzebuję Zbawiciela.
Wierzę, że jesteś moim Zbawicielem.
Dlatego dziś...
pokładam moją wiarę
w Chrystusie...
który odpuszcza mi moje grzechy.
Zamieszkaj we mnie.
W imię Jezusa.
- Amen. - Amen.
Hanno, to było piękne.
Biblia mówi, że jak swoje życie Jezusowi,
to jakbyś narodziła się na nowo.
Jesteś nową osobą.
Możesz coś dla mnie zrobić?
W Nowym Testamencie jest księga
pod nazwą List do Efezjan.
Spójrz na pierwsze dwa rozdziały, przeczytaj je
i spisz sobie wszystko, co dotyczy człowieka wierzącego w Chrystusa.
Możesz to zrobić?
Tak, proszę pani.
NAPEŁNIŁ NAS BŁOGOSŁAWIEŃSTWEM
WYBRAŁ NAS
W NIM MAMY ODKUPIENIE
ODPUSZCZENIE WYSTĘPKÓW
NAZNACZENI PIECZĘCIĄ
W Chrystusie - Jestem błogosławiona
Jestem wybrana Jestem zaakceptowana
Jestem zbawiona - Mam odpuszczenie Opieczętowania - ukochana
Jestem uratowanym Dzieckiem Bożym
No to się staram Nie, żeby przeżyć
Ale by sobie użyć i żyć.
I tak codziennie,
Bez wyjątku...
To dajcie piątkę.
Przybijcie piątkę.
No dobrze.
Truxston, sam to napisałeś?
Każde słowo.
To moje dzieło.
Bonnie?
Chciałabym usłyszeć więcej.
John?
Było w porządku.
Dziękuję, Truxston. Możesz wracać na miejsce.
My sobie porównamy notatki,
a wy się przygotujcie.
Dzwonek będzie za jakieś trzy minuty.
Hanno, w porządku?
Niech pan zapyta, kim jestem.
No, proszę.
Kim jest Hanna Scott?
Stworzeniem Bożym.
On mnie ukształtował.
Nie jestem pomyłką.
Jego Syn umarł dla mnie,
bym zyskała przebaczenie.
Uczynił mnie swoim dzieckiem,
więc jestem wybrana.
On mnie zbawił,
więc jestem potrzebna.
Okazał mi łaskę,
więc jestem zbawiona.
Ma dla mnie przyszłość,
bo mnie kocha.
Już dłużej się nie zastanawiam, trenerze Harrison.
Jestem Dzieckiem Bożym.
I to panu mówię.
Czy wy...?
Widzieliście to?
O to właśnie chodzi. O taki ogień!
- Tak. - John!
Dlaczego ona nie jest w mojej klasie?
Hanna.
Co się wydarzyło?
Rozmawiałam wczoraj z panią Brooks.
I modliłam się.
A potem w Liście do Efezjan...
No tak.
I jakby Bóg przemówił wprost do mnie.
Niesamowite. To, co powiedziałaś, było niesamowite.
Chcę wiedzieć więcej.
Chcę więcej przeczytać.
Pewnie!
Chcę, żeby to usłyszała Amy. Możemy pójść do niej?
- Jaką masz następną lekcję? - Angielski.
- Kto uczy? - Pani Leipzig.
Dobra.
Moment, przerwa.
Przepraszam.
Wybaczono mi
Szukasz Thomasa Hilla?
Tak.
Jesteś krewną?
Jego córką.
Jest na intensywnej terapii, skarbie.
Mam cię zaprowadzić?
Co mu jest?
EKG wykazało atak serca w trakcie dializy,
ale jest stabilny.
- Możesz wejść. - Dziękuję.
W porządku?
Hanna.
Podobno miałeś atak serca.
Potrzeba mi trochę emocji.
Czasem się trochę nudzę, więc trzeba jakiejś ekscytacji.
Może...
Może już tego nie rób więcej.
No tak.
Przyznaję, że już nie chcę.
Jak ty się miewasz?
Ja...
Chciałam ci coś powiedzieć.
Tylko dwie rzeczy.
Dobrze.
Postanowiłam...
iść za Jezusem.
Dużo się uczę...
i dużo czytam.
Nauczyłam się, że skoro...
Jezus może mi wybaczyć wszystko, co zrobiłam,
to ja mogę wybaczyć innym.
No to...
Chcę, żebyś wiedział,
że ci wybaczam.
I chciałabym częściej być z tobą,
jeśli to możliwe.
Tak.
Tak bardzo bym tego chciał.
Dziękuję, Hanno.
Żałuję, że mnie z tobą nie ma.
W porządku.
Mogę tu przychodzić.
Gdzie byłaś?
Wystraszyłaś mnie.
Źle się czuję, więc wcześniej wróciłam do domu.
Pani Cole nie wiedziała, gdzie jesteś.
Powiesz mi?
Hanno.
Tylko prawdę.
- Pani Scott? - Muszę z panem porozmawiać.
Proszę wejść.
Wróciłam wcześniej z pracy i spodziewałam się Hanny w domu.
Dwie godziny później
przyjechała rowerem
ze szpitala. Odwiedzała jedyną osobę,
której przysięgłam, że nigdy nie zobaczy.
Dowiedziałam się, że to wy do tego doprowadziliście.
- Pani Scott... - Jeszcze nie skończyłam!
Chodziła tam, kiedy byłam w pracy, i nic mi nie mówi.
Nie wiedziałam, że wrócił do Franklin.
Nie obchodzi mnie, w jakim jest stanie.
Zranił mnie...
jak nikt inny w życiu.
Nie mieliście prawa się wtrącać.
To nie wasza sprawa.
To ja ją wychowałam.
Ja ją utrzymywałam. Nie on!
Więcej go nie zobaczy.
A jeśli ją tam zabierzecie,
mam prawo
podać szkołę do sądu
i was oskarżyć.
Teraz już skończyłam.
John.
Co im powiedziałaś?
Obchodzą cię ich odczucia?
Może zatroszczysz się o moje?
To ja opiekowałam się tobą całe 15 lat.
Hanno,
uważasz, że cię krzywdzę?
Ja chcę cię chronić.
Nie znasz go jak ja.
On tylko przynosi ból.
A ja miałam go już dość.
Trzeba mi było powiedzieć, a nie oszukiwać.
Powiedziałaś, że nie żyje!
Chcę znać swojego ojca.
Nie wiem, co robić.
Wybacz, jeśli usiłowałem Cię zastąpić.
Wiesz, że nie chciałem ich skrzywdzić.
Panie, pomóż nam. Potrzebujemy Twej mądrości.
Pokaż nam, co chcesz, byśmy uczynili.
Chcemy Tobie przynieść chwałę.
- Pomóż nam, Panie. Pomóż nam! - Tak, tak.
Jest tu kto?
Nie pozwolę ci jej skrzywdzić.
Byłem ciekaw, kiedy przyjdziesz.
Nie chciałam przyjść, ale Hanna bardzo chce
poznać cię lepiej. Mówiłam jej, czego się może spodziewać.
Masz prawo mnie nienawidzić.
Nie da się naprawić zła, które uczyniłem.
I wiem, że nie zasługuję na twoje przebaczenie.
Jednak nie jestem już tym samym człowiekiem, którego znałaś.
Chcę tylko kochać Hannę i jej pomóc.
Pomóc jej?
Chcesz jej pomóc?
Po 15 latach teraz chcesz jej pomóc?
A niby jak?
Sam sobie nie jesteś w stanie pomóc.
Chcesz pomóc Hannie?
To zostaw ją w spokoju
i pozwól jej odejść.
Dopiero mi ją dałeś.
Daj mi szansę ją kochać, Panie.
Nie zostaw mnie bezużytecznym.
SZPITAL OGÓLNY
Panie Boże,
to ja.
Nie radzę sobie.
Boże...
Pracuję na dwa etaty. Próbuję wszystko robić sama,
ale jakoś mi nie wychodzi.
Posłuchaj...
jak chcesz, żebym mu wybaczyła,
to musisz mi pomóc.
Bo ja już...
Nie daję rady.
Nie potrafię.
Potrzebuję pomocy, Boże.
Dzień dobry.
Mamy do rozważenia trzy zmiany w przepisach.
Kilka szkół poprosiło,
by biegaczom pozwolić na słuchawki douszne.
Nasze stowarzyszenie może zmienić przepisy,
ale istnieją tu dwa problemy.
Po pierwsze, biegacze mają słyszeć sygnały i ostrzeżenia
w czasie biegu, a po drugie,
komunikacja na żywo z biegaczem może dać im przewagę, a to nie fair.
Mamy więc rozwiązanie, które teraz przedstawiamy,
co do tego biegu.
Jeśli chodzi o jedną małą słuchawkę i treść nagraną wcześniej,
pozwolimy na to, zależnie od głosowania.
- Są pytania? - To bez sensu.
- Tak? - Treść jest dowolna,
- byle nagrana wcześniej? - Tak jest.
Bez komunikacji na żywo.
No to teraz spytamy każdego oddzielnie,
czy głosuje tak, czy nie. Paul?
Cindy, widzę tu problemy. Głosuję na nie.
Mnie pasuje. Głosuję na tak.
Chyba za późno na zmiany w tym roku. Głosuję na nie.
Ja na tak.
Głosujcie na tak.
Tak, na tak.
Jasne. Nie ma sprawy.
Ethan, mam prośbę.
Zobacz, czy jest zdjęcie
trasy przełaju na Sherwood College.
Gina Mimms wygrała mistrzostwo stanu
na tej trasie w zeszłym roku w czasie 19 minut i 45 sekund.
Muszę wiedzieć, gdzie dokładnie jest w danym momencie biegu.
A po co?
- Bo pomożemy Hannie. - Dobra.
Trzymaj najlepiej, jak potrafisz.
- Mam. - Jaki czas, Will?
Dwa piętnaście, 2:16, 2:17, 2:18...
Do czego ci to potrzebne?
Bieg o mistrzostwo stanu w tę sobotę.
Chciałeś pomóc Hannie. No to daję ci szansę.
Pokażę ci trasę, a ty ją poprowadzisz.
Witamy na Mistrzostwach Stanu w biegach przełajowych.
Wszystkich biegaczy prosimy do stolika starterów.
- Hanna, jak się masz? - Chyba zwymiotuję.
Połowa dziewczyn tak się czuje. Tu masz chip.
- Upewnij się, że mocno się trzyma. - Dobrze.
Na pewno pójdzie ci świetnie.
Nie denerwuj się. To tylko kolejny bieg.
Wcale nie. To ważny bieg. Sam się denerwuję.
- Nie pomagasz, John. - Przepraszam.
Masz inhalator?
To dobrze.
- Babcia zostanie? - Musi pójść do pracy.
Pewnie nie zostanie na bieg.
Popatrz na widownię. Masz sporo kibiców.
Dziewczyny, rozluźnijcie się.
Widzisz te cztery dziewczyny? To nasza jedyna konkurencja.
To Anna Grant, Catherine Austin, Joy Taylor i Julia Mitchell.
Nikt inny ci nie zagrozi.
Tylko spokojnie.
Hanna, mam do ciebie prośbę.
Przywiążę ci to do ramienia.
Włóż słuchawkę do ucha, dobrze?
Co to jest?
Jest tylko jedno nagranie.
Po rozpoczęciu biegu wciśnij start.
- Biegaczki na linię startu. - Pomogę ci.
- Czy to muzyka? - Nie.
- Wciśnij start i biegnij. - Dobrze.
Musisz mi zaufać. Idź teraz na linię startu.
Dobrze.
Naprawdę się denerwuję.
- No tak. - Tak.
Biegaczki, na miejsca.
Hanna, mówi twój tata.
Poprowadzę cię w czasie biegu
i będę z tobą na każdym kroku.
Razem damy radę.
Tylko mnie słuchaj.
Dawaj!
Nie spal się na początku.
Biegnij równym tempem.
Na jakieś 70 procent maksymalnej prędkości.
Musisz zachować energię na samą końcówkę.
Nie wygrywa się biegów samymi nogami.
Twoja głowa zdecyduje o wygranej czy porażce.
To są zawody mentalne.
Masz myśleć jak zwyciężczyni.
Jestem twoim największym kibicem.
Na pewno świetnie ci pójdzie.
Popatrz na dziewczynę przed tobą,
przyśpiesz i wyprzedź ją.
I wróć do regularnego tempa.
Będziesz je wyprzedzać pojedynczo.
Kiedy ciało ci mówi, że nie dasz rady, nie słuchaj go.
Powie ci, że masz się poddać.
Powiedz ciału, że dzisiaj tu rządzi twój umysł.
Daj z siebie wszystko, Hanna,
i cokolwiek się stanie,
kocham cię.
Gdzie jest?
Powinna być na pierwszej górce.
Zbliżasz się do pierwszej górki.
Niektóre dziewczyny zwolnią, ale nie ty.
Zaatakujesz tę górkę.
Machaj rękami.
Nogi też przyśpieszą.
Teraz wymiń dziewczynę, która jest przed tobą.
Dasz radę, Hanno. Wierzę w ciebie.
No to dawaj.
A z górki daj po prostu
popracować grawitacji.
Skorzystaj z nabranej prędkości
i wróć do swojego tempa.
Świetnie ci idzie, Hanno.
Zaczynają boleć nogi,
ale nie zwalniaj.
Bo będą bardziej boleć.
Trzymaj tempo i biegnij.
Złapiesz drugi oddech.
Już po półtora kilometra. Dobrze ci idzie, Hanno.
Nie odwracaj się i nie sprawdzaj, kto jest za tobą.
Nie przejmuj się nimi.
Skup się na tym, co przed tobą. Jak w życiu.
Niech cię nie zwalnia przeszłość.
Ważne jest to, co przed tobą.
Kiedy powierzamy życie Bogu, On nam pomaga. I nam wybacza.
Potrafi odmienić zło w dobro i nieść nas do przodu.
John, idziesz z innymi trenerami na półmetek?
Dziś jej nie prowadzę.
Ma lepszego trenera.
W porządku.
Hanno, twoja obecność w moim życiu to odpowiedź na modlitwy.
Prosiłem o to Boga, choć na to nie zasłużyłem.
Błagałem, by mi wybaczył, że nie byłem z tobą.
Największą łaską w moim życiu jest poznanie mojej córki.
I za to chwalę Boga, Hanno.
Nie masz pojęcia, jak jestem z ciebie dumny.
Budzę się co rano
z uśmiechem na twarzy,
gotów do modlitwy za ciebie.
Modliłem się, żebyś się dowiedziała, że cię kocham
i kocha cię Bóg.
On mówi: „Jestem świadomy zamiarów, jakie zamyślam co do was.
Zamiarów pełnych pokoju, a nie zguby.
By zapewnić wam przyszłość, jakiej oczekujecie”.
Modlę się też o twoją babcię.
Oby jej pomógł
i przyciągnął ją do siebie.
Hanno, to już ponad trzy kilometry.
Zostały dwa.
Oddychaj regularnie,
bo nadchodzi kolejna górka.
Tu wyprzedzisz kolejną dziewczynę.
Pamiętaj, atakuj tę górkę.
Jeśli ktoś jest przed tobą,
to ją wyprzedź.
Po biegu uściśniesz jej dłoń.
Głęboki oddech, Hanno.
I bierz tę górkę.
Doniesienie z trasy.
- Został kilometr... - Dobra.
...i prowadzi Gina Mimms,
za nią jest Anna Grant,
a trzecia Joy Taylor.
Hanno, jeśli jesteś jak ja,
teraz ciało odmawia ci posłuszeństwa.
Ale i to przeżyjemy.
Teraz masz myśleć jak zwyciężczyni.
Większość biegaczy by zwolniła, ale nie ty.
Został ci niecały kilometr i on należy do ciebie.
Jak bolą cię nogi, to niech bolą.
Płuca wysiadają, ale jeszcze wiele potrafią.
Inne biegaczki czują to samo.
Musisz teraz być gotowa.
Czas na finisz.
Jeśli ktoś jest przed tobą,
czas je wyprzedzić.
Nie pozwól się zablokować.
Gina Mimms powinna wybiec z lasu.
Jesteś niedaleko i musisz dobrze finiszować.
Zaraz wybiegniesz z lasu.
Jeśli trener Harrison ma rację,
pierwsza zawodniczka wyprzedza się o niecałe 30 metrów.
Czas na finisz.
Sięgnij po wszystkie rezerwy.
Tu dajesz z siebie wszystko.
Teraz, córeczko, już czas.
Hanno,
dogoń ją.
Jest Gina.
Jest tam.
- Czy to...? - To Hanna.
- Biegnij, Hanno! - Dawaj!
Szybciej, Hanna!
Biegnij!
Gina! Teraz! Gina, dawaj!
Dasz radę. Daj z siebie wszystko.
- Dogoń ją, Hanna. - Dogoń ją, Hanna!
Dłuższy krok. Machaj ramionami.
- Walcz, Hanno! - Dogoń ją! Masz ją, Hanna!
- Walcz! - Tak jest!
- Dawaj, Hanno! - Walcz!
Patrz na finisz i walcz, ile możesz.
Jestem z tobą. Dasz radę.
Widzę, jak wygrywasz.
Widzę twoje zwycięstwo.
Dalej, Hanna! Dalej, córeczko!
- Dalej, Hanna! - Gina! Pędź!
Walcz, Hanna!
Dawaj, Hanna!
- Hanna! - Dawaj!
FINISZ
Hanna.
- Hanna, co jest, Hanna? - Hanna?
- Oddychaj. Macie tlen? - Usiądź, weź oddech.
Potrzebuje tlenu.
Hanno, słyszysz mnie?
- Dasz radę, Hanna. - Parę głębokich oddechów.
Musimy ją przenieść. Nadbiegają pozostałe zawodniczki.
- Przenieśmy ją. - Już się robi.
- Co się stało? - Upadła.
Chyba zemdlała.
- Nic jej nie jest? - Nie wiemy.
Czy ktoś wie, kto wygrał?
Tak mi jej szkoda.
- Super. - Dobra robota.
Tutaj.
Będzie dobrze. Lepiej się czujesz?
- Dziękuję. Dziękujemy. - Dziękujemy.
Wszystko w porządku?
Hej.
Jestem z ciebie dumny.
To twój najlepszy bieg.
- Byłaś niesamowita. - Super bieg.
Dałam z siebie wszystko.
Wierzę.
Młoda damo, wszystko dobrze?
Tak.
Niesamowity finisz. Trochę przerażający.
Rozumiem, że nigdy nie wygrałaś biegu.
Nie, proszę pana.
To teraz wygrałaś.
Musieliśmy sprawdzić na wideo,
bo komputer pokazał identyczne czasy.
Okazuje się, że wygrałaś o dwa centymetry.
Gratulacje. Zdobyłaś mistrzostwo stanu.
Udało się, Hanna.
Hurra!
Hanno, wygrałaś.
- Tak jest! - Tak, tak!
Tak! Brawo, Hanna!
Wygrałaś, wygrałaś, wygrałaś.
Chodźmy.
- Brawo, Hanna! - Hanna!
Hanna! Hanna!
Hanna! Hanna! Hanna!
Tak jest!
Pierwsze miejsce
i tegoroczne mistrzostwo stanu
zdobyła Hanna Scott
z Brookshire.
Brawo.
- Babciu, zostałaś. - Tak.
Spóźnię się do pracy, ale warto było.
Jestem z ciebie...
taka dumna.
Dzięki.
Chcę się zobaczyć z ojcem.
Tylko odwieźcie ją do domu.
Dziękuję.
Za wszystko.
Ale się będzie cieszył.
Słyszę kroki trzech osób.
Cześć, Thomas. Jak tam?
Leżę jak na szpilkach.
- Jak się macie? - Dobrze, Thomas.
Cześć, tatusiu.
Jak się ma moja córka?
Zdobyłaś medal.
Thomas, nie jakiś tam medal.
Chcecie mi powiedzieć,
że córcia wygrała bieg?
Miałam wspaniałego trenera.
Chodź tu.
Dzięki Ci, Panie.
Dzięki, Panie,
za wszystko, co dla nas zrobiłeś.
Życie Thomasa Hilla to świadectwo odkupienia
i łaski Bożej,
a także Bożej potęgi zmieniającej ludzkie serca.
Jesteśmy dziś wdzięczni,
że już nie cierpi
i żyje w obecności Pana.
Jezus powiedział: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem.
Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł,
żyć będzie”.
Hanno, wszystko w porządku?
Chcę ci powiedzieć, że zaprzyjaźniłem się z twoim tatą,
pokochałem go i szanowałem go.
Ja też.
Przez sześć tygodni...
miałam najlepszego tatę na świecie.
6 LAT PÓŹNIEJ
W jakimś momencie
spytacie samych siebie, kim naprawdę jesteście.
Ja miałam z tym problem.
Czułam, jakbym była pomyłką...
i że nie ma dla mnie miejsca na tym świecie.
Czułam się niekochana i niechciana.
Świat mnie otaczający wysyłał mi tyle sprzecznych sygnałów,
że nie wiedziałam, jak jest naprawdę.
Ale gdy spotkałam Tego, który mnie stworzył,
odnalazłam swoją tożsamość.
Nie pochodzi z tego, co mówi kultura,
ani z tego, co czuję w danej chwili.
Stwórca określa swoje dzieło.
Nadal miewam lepsze i gorsze dni.
I dalej walczę.
Ale w tym wszystkim wiem,
że Ten, który mnie kocha
i który umarł za mnie, jest ze mną.
On dla mnie wszystko pokonał.
Grzech, cierpienie i śmierć.
On codziennie mi towarzyszy.
Codziennie mu ufam.
A skoro moją tożsamość znajduję w Nim,
to wiem dokładnie, kim jestem.
Wesołych walentynek, Hanno.
Dziś twoje 21. urodziny.
Chcę ci powiedzieć, że cię kocham i Bóg cię kocha.
Modliłem się o ten rok twojego życia...
A KTO ZWYCIĘŻA ŚWIAT,
JEŚLI NIE TEN, KTO WIERZY, ŻE JEZUS JEST SYNEM BOŻYM?
1 LIST ŚWIĘTEGO JANA 5.5
CHWAŁA PANU!
Tłumaczenie napisów: Roman Czarny